سلام خواستم این شعره فریدون مشری و تقدیم کنم به دوستایه گلم

خودم حفظم  به شما هم توصیه میکنم

واقعا زیباست.تو وبلاگهایه زیادی هست ولی خب منم دوسش دارم

بعضی موقع ها روحمو گرفتمو با این شعر ارضا میکنم

سلام به دوستایه گل و نازنینم

قلم به دست میگیرم مایوسانه مینویسم

وقتی به روزگار الآن وقدیمم نگاه میکنم اشک تو چشمام حلقه میکنه اونقدر پشت پلکام قایم میشه تا

از رویه اجبار قطره قطره از رویه صورتم میلغزن وبه رویه دفترم که خط خطی کردم میریزه

دیگه نمخوام زنده بمونم

آخه چیبگم از این قلب چروکیده و خرابم

که هرکس نگاش بهش افتاد یه لگد بهش زد یا بی تفاوت از روش رد شد

بی حالمو پریشون

درسته میگن نا امیدی بزرگترین گناهه

آخه امید داشته باشم به کی به چی

آدم وقتی تنها باشه و همه دوستاش بهش نارو زده باشن و هیپکس نباشه که بگه آخه بد بخت

دردت چیه و همه دلشکستن بلد باشن نه مهربونی خب آدم از همه چی نا امید میشه

خدا هم که تاحالا بهم نگاه نکرده که بخواد ازم روبرگردونه

اینقدر ناراحتم  که نتونستم درس بخونم به گمونم این ترم مشروط شم

اما مهم نیست . اینم روش یه قطره به دریا ازافه شد

نه اصلا دنیا بامن سر لج داره .

بگزریم اگه بیشتر ادامه بدم از گریه حالم بد میشه

ممنونم که همشو خوندین دوستون دارم

خدا حافظ

اگه کسی خواست ادامه وبلاگمو بره بهم بگه واسش یه یوزر درست کنم

محمدحامدسربدار